﻿Adventure in the 9 Kingdoms
ตอนที่ 3 — เมืองที่ทุกอย่างต้องถูกต้อง
“ผู้กล้า…เริ่มแยกออกจากกันแล้ว”
เสียงกระซิบดังขึ้นเหนือยอดหอคอย
“ดี”
“งั้นเกมนี้…จะเริ่มจริง ๆ แล้ว”
เงาดำขนาดมหึมาค่อย ๆ ถอยกลับเข้าไปหลังรูปปั้น
ดวงตาสีแดงดับลง
ราวกับไม่เคยมีอะไรอยู่ตรงนั้น
⸻
ด้านล่าง
Takechi ยังยืนมองหน้าต่างระบบตรงหน้า
ข้อมูลจำนวนมากลอยเต็มสายตาจนเขาเริ่มไม่แน่ใจว่าควรสนใจอะไรก่อน
ผู้กล้า
คลาส
ลักษณ์
Awakened Charge
เพื่อนอีกสองคนที่ยังไม่รู้ว่าอยู่ไหน
ปีศาจที่มองเห็นได้เฉพาะบางคน
แล้วก็เมืองขนาดมหึมาที่กำลังจะเปิดประตูให้เขาเข้าไป
“นี่มันวันศุกร์เดียวกันจริง ๆ ใช่ไหม…”
Takechi พึมพำ
ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อน เขายังนั่งเถียงกับ Andre เรื่องสไลด์อยู่เลย
ตอนนี้เขากลับกำลังยืนถือดาบของคนแปลกหน้าในโลกที่มีปีศาจ
“ท่านผู้กล้า”
เสียงหนึ่งทำให้เขาหลุดจากความคิด
Takechi หันกลับมา
หัวหน้าทหารยืนอยู่ด้านหลัง
ชายคนที่ทำแจกันแตกถูกทหารอีกสองคนพยุงอยู่ไม่ไกล
“อย่าเรียกผมแบบนั้นได้ไหมครับ”
หัวหน้าทหารนิ่งไป
“เหตุใด?”
“มันฟังเหมือนผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร”
ทหารคนหนึ่งเกือบหลุดหัวเราะ
แต่พอหัวหน้าหันไปมอง เขาก็รีบกลับมายืนตรงทันที
Takechi สังเกตเห็น
แค่สายตาเดียว
ท่าทางของทหารคนนั้นก็เปลี่ยน
“ชื่อของข้าคือกาเรน”
หัวหน้าทหารกล่าว
“กัปตันหน่วยพิทักษ์ประตูตะวันออก”
Takechi พยักหน้า
“Takechi”
“ข้าทราบแล้ว”
“จริงด้วย”
กาเรนมองตราบนหลังมือเขาอีกครั้ง
“เจ้าต้องไปพบสภา”
Takechi เลิกคิ้ว
“ทำไม?”
“เพราะผู้กล้าที่ถูกอัญเชิญปรากฏตัวขึ้นหลังจากหายไปจากคำพยากรณ์หลายร้อยปี”
“ผมไม่ได้ตั้งใจมาที่นี่”
“ข้าเชื่อ”
“แล้วถ้าผมไม่อยากพบล่ะ?”
กาเรนเงียบ
Takechi มองเขา
กาเรนมองกลับ
ประมาณสามวินาที
จากนั้นพูดว่า
“ตามกฎหมาย บุคคลที่ถือสัญลักษณ์จากพิธีอัญเชิญต้องรายงานตัวต่อสภาสูง”
Takechiถอนหายใจ
“นั่นไง”
“อะไร?”
“สุดท้ายก็มีกฎหมาย”
กาเรนขมวดคิ้ว
“กฎหมายมีไว้เพื่อรักษาความเรียบร้อย”
“ผมยังไม่ได้บอกว่ามันไม่ดีเลย”
กาเรนหยุด
Takechi มองสีหน้าเขาแล้วคิดขึ้นมาอย่างหนึ่ง
คนเมืองนี้อาจไม่ได้ชอบถูกตั้งคำถามนัก
“ก่อนผมไปสภา ผมถามอะไรได้ไหม?”
“ถาม”
“ถ้ามีคนแปลกหน้าอีกสองคนปรากฏตัวขึ้นในอาณาจักรนี้ คุณจะรู้ไหม?”
“หากผ่านประตูเมืองใดเมืองหนึ่ง หน่วยพิทักษ์จะมีบันทึก”
Takechi ตาเป็นประกายขึ้นทันที
“งั้นขอดูได้ไหม?”
กาเรนกำลังจะตอบ
แต่เสียงอีกคนดังขึ้น
“กัปตัน”
ชายวัยกลางคนที่ทำแจกันแตกเดินเข้ามา
สีหน้าเขายังซีด
แต่สายตานิ่งกว่าเดิมมาก
“ข้าต้องกลับไปสารภาพ”
กาเรนมองเขา
“วาเลน เจ้ารู้ใช่ไหมว่าการทำลายทรัพย์สินพิธีการและปกปิดความเสียหายมีโทษ”
“รู้”
“อาจถูกปลดจากตำแหน่ง”
วาเลนกำมือ
“ข้ารู้”
“อาจถูกห้ามเข้ารับราชการอีก”
วาเลนเงียบไปเล็กน้อย
Takechi มองเขา
ประกายแสงที่เคยลุกบนดาบหายไปแล้ว
แต่เขายังยืนอยู่
สุดท้ายวาเลนพยักหน้า
“ข้าจะรับผิดชอบ”
กาเรนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“ดี”
คำเดียว
ไม่มีการปลอบ
ไม่มีคำว่าไม่เป็นไร
Takechi สังเกตเห็นสีหน้าของวาเลนเปลี่ยนเล็กน้อย
ไม่ใช่ความกลัว
คล้ายความผิดหวังบางอย่าง
แต่เจ้าตัวรีบเก็บมันกลับไป
จากนั้นกาเรนหันไปสั่งทหาร
“พาเขาไปสำนักงานตรวจสอบ”
ทหารพยักหน้า
“ครับ”
วาเลนเดินออกไป
Takechi มองตาม
บางอย่างในใจบอกว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ
⸻
ประตูตะวันออกเปิดขึ้น
Takechi ก้าวผ่านกำแพงเมืองเป็นครั้งแรก
และหยุดโดยไม่รู้ตัว
จากด้านนอก เมืองนี้ดูเป็นระเบียบ
จากด้านใน—
มันแทบสมบูรณ์แบบ
ถนนหินสีขาวทอดตรงไปจนถึงใจกลางเมือง
ต้นไม้ทุกต้นมีความสูงเกือบเท่ากัน
หน้าร้านทุกแห่งใช้ป้ายขนาดเดียวกัน
อาคารสร้างด้วยหินสีอ่อนตัดเส้นทอง
แม้แต่หน้าต่างยังเรียงในระดับเดียวกันตลอดแนวถนน
ไม่มีแผงลอยยื่นออกมาบนทางเดิน
ไม่มีขยะ
ไม่มีเสียงตะโกนขายของ
ไม่มีรถหรือเกวียนจอดผิดที่
Takechi กวาดตามอง
“เมืองจริงเหรอเนี่ย…”
กาเรนหันมา
“หมายความว่าอย่างไร?”
“มันเรียบร้อยเกินไป”
“เรียบร้อยเกินไป?”
ดูเหมือนกาเรนจะไม่เข้าใจว่าคำนั้นเป็นคำวิจารณ์ได้อย่างไร
Takechi เดินต่อ
บนกำแพงมีแผ่นหินสลักประโยคเป็นระยะ
ความถูกต้องคือรากฐานของสันติ
อีกแผ่นหนึ่งเขียนว่า
ผู้ที่เห็นสิ่งผิดและนิ่งเฉย ย่อมมีส่วนในความผิดนั้น
อีกด้าน
จงทำสิ่งที่ถูก แม้ไม่มีผู้ใดมองเห็น
Takechi หยุดอ่านอันสุดท้าย
“อันนี้ดีนะ”
กาเรนมองเขา
“แน่นอน”
“ผมไม่ได้ประชด”
“ข้าก็ไม่ได้คิดว่าเจ้าประชด”
Takechi มองหน้าเขา
“คุณคิด”
กาเรนไม่ตอบ
Takechi เกือบยิ้ม
ระหว่างเดิน เขาเริ่มสังเกตสิ่งเล็ก ๆ
เด็กคนหนึ่งทำผลไม้หล่นจากตะกร้า
ทันทีที่ผลไม้กลิ้งออกจากเขตทางเดิน เด็กคนนั้นรีบเก็บกลับขึ้นมา
“ขอโทษครับ”
เด็กพูดทั้งที่ไม่มีใครว่าอะไร
แม่ของเขาย่อตัวลง
“ครั้งหน้าต้องระวังกว่านี้”
“ครับ”
อีกมุมหนึ่ง ชายหนุ่มกำลังทาสีขอบหน้าต่าง
สีหยดลงพื้นเพียงหยดเดียว
เขาหยุดงานทั้งหมด
คุกเข่าเช็ดพื้นจนไม่เหลือรอย
ขณะที่คนเดินผ่านมองอยู่
หญิงสาวร้านดอกไม้จัดช่อดอกไม้เสร็จ
เธอมองมัน
ขมวดคิ้ว
ดึงออก
จัดใหม่
มองอีก
แล้วจัดใหม่อีกครั้ง
Takechi หันไปถาม
“คนที่นี่เป็นแบบนี้ทุกคนเหรอ?”
“แบบไหน?”
“คือ…”
เขาคิดคำ
“จริงจังกับการทำทุกอย่างให้ถูกมาก”
กาเรนตอบทันที
“เพราะสิ่งที่ทำไม่ถูกต้องย่อมสร้างผลให้ผู้อื่น”
Takechi พยักหน้า
เหตุผลฟังดูดี
ดีมากด้วย
“แล้วถ้าพลาดล่ะ?”
กาเรนหันมองเขา
“ก็แก้ไข”
“แล้วถ้าแก้ไม่ได้?”
กาเรนนิ่งไป
Takechi รอคำตอบ
สุดท้ายกาเรนพูดว่า
“ก็รับผล”
ไม่มีอะไรผิดกับคำตอบนั้น
แต่ Takechi กลับนึกถึงวาเลนทันที
⸻
ระหว่างเดินผ่านลานกลางเมือง เสียงระฆังเล็กดังขึ้น
ทุกคนรอบตัวหยุด
Takechi หยุดตาม
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินขึ้นแท่นหินกลางลาน
เขาถือกระดาษม้วนยาว
“ประกาศผลการตรวจมาตรฐานประจำสัปดาห์”
Takechi หันไปหากาเรน
“นี่อะไร?”
“การประเมินคุณภาพเขต”
เจ้าหน้าที่เริ่มอ่าน
“เขตหนึ่ง ผ่าน”
ผู้คนปรบมือเบา ๆ
“เขตสอง ผ่าน”
“เขตสาม พบข้อบกพร่องสี่รายการ”
คนบางส่วนในบริเวณนั้นก้มหน้า
“ร้านค้าเลขที่สามสิบสอง จัดวางสินค้าล้ำเขตทางเดิน”
หญิงเจ้าของร้านหน้าแดง
“ครัวเรือนเลขที่หนึ่งร้อยสิบเจ็ด ทิ้งถังน้ำหลังเวลาที่กำหนด”
ชายคนหนึ่งถอนหายใจ
“สวนสาธารณะฝั่งเหนือ พบกิ่งไม้ไม่ได้รับการตัดแต่งตามมาตรฐาน”
Takechiหันไปมองต้นไม้
“กิ่งไม้?”
“ใช่”
“ต้นไม้ทำผิดกฎด้วยเหรอ?”
กาเรนหันขวับ
Takechi ยกมือ
“ล้อเล่น”
แต่เด็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะออกมา
แม่ของเด็กรีบดึงแขน
“อย่าหัวเราะตอนประกาศ”
เด็กหุบปากทันที
Takechi มอง
บางอย่างในอกเริ่มหนักขึ้นเล็กน้อย
เมืองนี้ไม่ได้ดูโหดร้าย
ไม่มีใครถูกตี
ไม่มีใครถูกข่มขู่
ทุกอย่างสุภาพ
เป็นระเบียบ
มีเหตุผล
แต่ทำไม—
ทุกคนเหมือนกำลังระวังตัวอยู่ตลอดเวลา?
ทันใดนั้น Insight กระพริบขึ้น
Takechi ชะงัก
เงาสีดำบาง ๆ ปรากฏบนหลังของคนในลาน
หนึ่งคน
สองคน
ห้าคน
สิบคน
ไม่ได้เป็นปีศาจเต็มตัวแบบที่เขาเห็นก่อนหน้านี้
บางตัวเป็นเพียงมือสีดำที่วางบนไหล่
บางตัวเหมือนปากเล็ก ๆ ใกล้หู
Takechi เพ่งมองผู้หญิงร้านดอกไม้
เสียงกระซิบดังขึ้น
“ยังไม่ดีพอ”
ชายที่ทำสีหยด
“ทำไมเรื่องง่ายแค่นี้ยังพลาด”
แม่ของเด็ก
“อย่าให้คนอื่นคิดว่าเจ้าเลี้ยงลูกไม่ดี”
Takechi รู้สึกขนลุก
เขาหันมองทั่วลาน
เสียงหลายสิบเสียงค่อย ๆ ซ้อนกัน
“ต้องดีกว่านี้”
“อย่าพลาด”
“อย่าทำให้ใครผิดหวัง”
“คนดีไม่ทำแบบนี้”
“ทำให้ถูก”
“ถูกกว่านี้”
“ดีกว่านี้”
“อีก”
“อีก”
“อีก”
“Takechi?”
เสียงกาเรนดึงเขากลับมา
Takechi กระพริบตา
เสียงทั้งหมดหายไป
“เป็นอะไร?”
“ไม่มีอะไร”
Takechi ตอบ
แต่สีหน้าไม่ได้บอกแบบนั้น
นี่ไม่ใช่ปีศาจตัวเดียว
บางสิ่งกำลังฝังอยู่ทั่วเมือง
⸻
ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงอาคารขนาดใหญ่กลางนคร
ขั้นบันไดยาวขึ้นไปยังเสาหินสีขาว
เหนือประตูมีตราตาชั่งล้อมด้วยวงแหวนทอง
สภาแห่งคุณธรรมและมาตรฐาน
Takechi อ่านชื่อ
“ชื่อกดดันดีนะ”
กาเรนไม่ตอบ
ทันทีที่เดินเข้าไป เจ้าหน้าที่หลายคนหันมามองชุดนักเรียนของ Takechi
บางคนมองรองเท้า
บางคนมองผม
และแทบทุกคนหยุดที่ตราบนหลังมือ
เสียงกระซิบเริ่มดัง
“ผู้กล้า?”
“เด็ก?”
“เหตุใดสวมเสื้อผ้าเช่นนั้น?”
“นี่หรือผู้ถูกเลือก?”
Takechi ก้มมองเสื้อนักเรียนตัวเอง
“ผมก็ไม่ได้เลือกชุดมาผจญภัยเหมือนกัน”
กาเรนเดินนำไปยังโต๊ะด้านหน้า
หญิงสูงวัยคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะ
ผมสีเงินรวบตึง
หลังตรงจน Takechi รู้สึกว่าถ้าเธอพิงเก้าอี้ โลกอาจแตก
“กัปตันกาเรน”
“ท่านเอเลน่า”
“รายงาน”
กาเรนเล่าเหตุการณ์นอกเมืองทั้งหมด
ตั้งแต่พบ Takechi
ปีศาจ
วาเลน
จนถึงตราผู้กล้า
หญิงชราไม่แสดงความตกใจเลยแม้แต่น้อย
เธอมอง Takechi
“ชื่อ”
“Takechi”
“อายุ”
“สิบแปด”
“ภูมิลำเนา”
“ญี่ปุ่น”
เอเลน่าหยุดเขียน
“อาณาจักรใด?”
“ไม่ใช่อาณาจักรครับ เป็นประเทศ”
“ประเทศ?”
“โลกของผมแบ่งเป็นประเทศ”
เอเลน่ามองเขานานขึ้น
“ชื่อโลก”
Takechi อ้าปาก
แล้วหยุด
เขาไม่เคยต้องตอบคำถามนี้จริงจังมาก่อน
“โลก?”
“ชื่อ”
“เอ่อ…Earth”
เอเลน่าจด
“เอิร์ธ”
Takechi มองเธอเขียน
“ฟังดูเหมือนผมเป็นเอเลี่ยนเลย”
“เอเลี่ยนคืออะไร?”
“ช่างมันเถอะครับ”
เธอเขียนต่อ
“ผู้ถูกอัญเชิญคนอื่น”
“June กับ Andre”
“ระบุเพศ”
“June ผู้หญิง Andre ผู้ชาย”
“อายุ”
“สิบแปดเท่ากัน”
“ลักษณะ”
Takechi อธิบาย
เอเลน่าจดทุกคำ
“เราจะส่งข้อมูลไปยังประตูทั้งสี่และอาณาจักรพันธมิตร”
Takechi เงยหน้าทันที
“จริงเหรอครับ?”
“เป็นหน้าที่”
ความหวังเกิดขึ้น
นี่เป็นเบาะแสแรกจริง ๆ ที่อาจช่วยหาเพื่อนเขาได้
“ขอบคุณครับ”
เอเลน่าหยุดเขียน
มองเขา
ดูเหมือนเธอไม่คาดว่าจะได้รับคำขอบคุณจากเรื่องที่เธอมองว่าเป็นหน้าที่
“อย่างไรก็ตาม”
Takechiรู้สึกได้ทันทีว่าต้องมีคำนี้
“เจ้าจะออกจากนครไม่ได้จนกว่าสภาจะอนุญาต”
“อะไรนะ?”
“สถานะของเจ้าต้องได้รับการตรวจสอบ”
“แต่ผมต้องตามหาเพื่อน”
“และเรากำลังช่วยเจ้า”
“ผมเข้าใจ แต่—”
“ในระหว่างนี้เจ้าต้องพักอยู่ในเขตที่จัดไว้”
Takechi ขมวดคิ้ว
“นี่เรียกว่าช่วยหรือกักตัวครับ?”
กาเรนหันมามองทันที
เอเลน่าวางปากกาลง
“หากเราต้องการกักเจ้า เจ้าจะอยู่ในห้องขัง”
“ฟังแล้วสบายใจขึ้นเยอะเลยครับ”
กาเรนยกมือแตะหน้าผากเบา ๆ
เอเลน่าจ้อง Takechi
Takechi จ้องกลับ
ก่อนหญิงชราจะพูด
“ผู้กล้าในคำพยากรณ์อาจมีความสำคัญต่อความอยู่รอดของทั้งเก้าอาณาจักร”
“นั่นยิ่งเป็นเหตุผลให้ผมหาอีกสองคนไม่ใช่เหรอ?”
ความเงียบ
เอเลน่าไม่ได้ตอบทันที
Takechi รู้ตัวว่าคำถามนั้นเข้าจุด
แต่ก่อนจะพูดต่อ—
ประตูห้องเปิดออกอย่างแรง
ชายหนุ่มในชุดเจ้าหน้าที่วิ่งเข้ามา
“ท่านเอเลน่า!”
“สำรวมกิริยา”
ชายคนนั้นหยุดทันที
หายใจเข้า
จัดเสื้อ
ยืนตรง
“ขออภัยครับ”
Takechi มองเหตุการณ์นั้นแล้วแทบไม่เชื่อสายตา
ต่อให้มีเรื่องฉุกเฉินก็ยังต้องจัดเสื้อก่อนรายงาน?
“เกิดอะไรขึ้น?”
เอเลน่าถาม
“นักโทษไอลา วาเรน ปฏิเสธการลงนามในคำสารภาพ”
Takechi จำชื่อได้ทันที
หญิงสาวที่ถูกจับก่อนเขาเข้าเมือง
เอเลน่าขมวดคิ้ว
“ข้อกล่าวหาชัดเจนแล้ว”
“ครับ”
“เหตุใดจึงไม่ลงนาม?”
ชายหนุ่มลังเล
“นางกล่าวว่า…นางไม่ได้ทำสิ่งผิด”
บรรยากาศเปลี่ยนไป
กาเรนหันไปทางเจ้าหน้าที่
“นางเผยแพร่ตำราต้องห้ามไม่ใช่หรือ?”
“ใช่ครับ”
“ปฏิเสธคำสั่งเผาตำรา?”
“ใช่ครับ”
“แล้วเหตุใดจึงบอกว่าไม่ได้ทำผิด?”
เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลาย
“เพราะนางกล่าวว่า…”
เขามองเอเลน่า
“…กฎหมายต่างหากที่ผิด”
ห้องทั้งห้องเงียบกริบ
Takechi รู้สึกได้ทันที
ประโยคนี้รุนแรงกว่าการด่าผู้นำเสียอีกในเมืองแห่งนี้
เอเลน่าลุกขึ้น
“พาข้าไป”
กาเรนขยับตาม
Takechi ก็เดินตาม
เอเลน่าหันกลับ
“เจ้าอยู่ที่นี่”
Takechi หยุด
“เธอเป็นคนที่พูดกับผมเรื่องจอมมาร”
ทุกคนหยุด
เอเลน่ามองเขา
“นางพูดอะไร?”
Takechi นึกถึงประโยคหน้าประตูเมือง
อย่าเชื่อสิ่งที่สภาบอกเกี่ยวกับจอมมาร
เขาไม่ได้ตอบทันที
ครั้งแรกตั้งแต่มาถึงเมือง—
Takechi เลือกไม่พูดทุกอย่างที่รู้
“ผมอยากถามเธอเอง”
เอเลน่าจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นพูด
“ตามมา”
⸻
คุกใต้สภาไม่ได้สกปรก
แน่นอนว่าไม่สกปรก
พื้นสะอาด
กำแพงไม่มีรอยขีดเขียน
โซ่ทุกเส้นแขวนอยู่ในตำแหน่ง
แม้แต่ห้องขังยังดูเป็นระเบียบจนน่าหงุดหงิด
Takechi เดินตามกลุ่มลงไป
จนถึงห้องสุดท้าย
ไอลา วาเรนนั่งอยู่บนเก้าอี้
มือไม่ได้ถูกล่าม
ตรงหน้ามีกระดาษหนึ่งแผ่น
และปากกา
ชายวัยกลางคนในชุดตุลาการยืนอยู่ตรงข้าม
“ลงชื่อ”
ไอลามองกระดาษ
“ไม่”
“เจ้ายอมรับว่าเผยแพร่ตำรา?”
“ยอมรับ”
“ยอมรับว่าปฏิเสธคำสั่งสภา?”
“ใช่”
“งั้นเจ้าก็ยอมรับความผิด”
ไอลาเงยหน้า
“ข้ายอมรับสิ่งที่ข้าทำ”
“แต่ข้าไม่ยอมรับว่ามันผิด”
Takechi หยุด
ประโยคนี้คล้ายสิ่งที่เกิดกับวาเลน
แต่กลับด้านกัน
วาเลนทำผิดแล้วกลายเป็นเชื่อว่าตนเอง “เป็นคนผิด”
ส่วนผู้หญิงคนนี้—
ยอมรับว่าทำทุกอย่าง
แต่ปฏิเสธคำตัดสินของระบบ
ตุลาการเสียงแข็งขึ้น
“กฎหมายกำหนดสิ่งที่ถูกและผิด”
ไอลายิ้มบาง ๆ
“ถ้าเช่นนั้น ก่อนมีกฎหมาย ความถูกต้องไม่มีอยู่หรือ?”
ความเงียบ
Takechi เกือบหลุดเสียง
“โอ้…”
กาเรนหันมามอง
Takechi รีบเงียบ
ตุลาการก้าวเข้าไป
“คำพูดแบบนี้คือเหตุผลที่ตำราของเจ้าถูกสั่งห้าม”
“หรือเพราะพวกท่านกลัวว่าคนจะเริ่มถามคำถาม?”
ทันใดนั้น—
Insight ของ Takechi ทำงาน
โลกเปลี่ยนไป
เงาดำปรากฏขึ้นด้านหลังตุลาการ
ใหญ่กว่าปีศาจตัวก่อนมาก
มันไม่มีขา
ครึ่งล่างเชื่อมลงไปในพื้น
บนร่างมีใบหน้าหลายสิบหน้า
ทุกใบกำลังพูดพร้อมกัน
“ผิด”
“ผิด”
“ผิด”
Takechi แข็งค้าง
ข้อมูลปรากฏ
INSIGHT DETECTED
Attachment-Type Demon
Rank: C
Feeding Sources:
Righteous Anger
Moral Superiority
Fear of Being Wrong
Takechi หันไปมองเอเลน่า
บนหลังของเธอ—
มีเส้นหมอกดำบาง ๆ เช่นกัน
บนกาเรนก็มี
บนเจ้าหน้าที่
บนผู้คุม
เกือบทุกคน
ยกเว้น—
ไอลา
Takechi เพ่งมองเธอ
ไม่มีเงา
ไม่มีมือสีดำ
ไม่มีเสียงกระซิบ
แต่สิ่งที่แปลกกว่านั้นคือ
รอบร่างเธอมีแสงสีขาวอ่อนมากจนแทบมองไม่เห็น
ระบบแสดงข้อความที่เขาไม่เคยเห็น
UNKNOWN HUMAN CONDITION
Demon Attachment: NONE
Inner State: Stable
Awakened Charge Potential: HIGH
Takechi จ้อง
ไอลาหันมามองตรงมายังเขา
เหมือนรู้ว่าเขากำลังเห็นอะไร
จากนั้นเธอพูด
“เจ้าเห็นพวกมันแล้วสินะ”
Takechi หัวใจหยุดไปหนึ่งจังหวะ
เอเลน่าหันขวับ
“เห็นอะไร?”
ไอลาไม่ละสายตาจาก Takechi
“สิ่งที่พวกท่านเรียกว่า ‘มาร’”
ตุลาการกระแทกมือกับโต๊ะ
“พอ!”
ทันใดนั้นเงาดำด้านหลังเขาขยายตัว
หมอกดำพุ่งขึ้นกำแพง
แต่ไม่มีใครนอกจาก Takechi เห็น
ไอลาพูดต่อ
“เจ้าคิดหรือว่ามันเข้ามาทำให้เมืองนี้เป็นแบบนี้?”
Takechi มองเธอ
“หมายความว่าอะไร?”
ไอลายิ้มเศร้า ๆ
“พวกมันไม่ได้สร้างความยึดติดของเรา”
“พวกมันเพียงกินสิ่งที่เราเลี้ยงไว้…”
“แล้วทำให้มันดังขึ้น”
Takechi นิ่ง
ประโยคนั้นทำให้ภาพทุกอย่างตั้งแต่มาถึงเมืองย้อนกลับมา
วาเลน
ทหาร
หญิงร้านดอกไม้
แม่ที่ดุลูกเพราะหัวเราะผิดเวลา
เสียงกระซิบทั่วลาน
ยังไม่ดีพอ
ไอลาพูดต่อ
“ถ้าเจ้าอยากช่วยเมืองนี้…”
ทันใดนั้นเสียงระฆังดังขึ้น
กัง!
พื้นสั่น
ทุกคนหยุด
กัง!
ครั้งที่สอง
กาเรนหน้าซีด
“นี่ไม่ใช่ระฆังเมือง”
กัง!
ครั้งที่สาม
ฝุ่นร่วงจากเพดาน
ผู้คุมคนหนึ่งตะโกน
“มาจากหอพิพากษา!”
แล้วเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากด้านบน
Takechi หันขวับ
หน้าต่างสีแดงเปิดขึ้นเต็มสายตา
EMERGENCY QUEST
ตรวจพบ Demon Manifestation
Rank: C
Location: Hall of Judgment
Estimated Civilians at Risk: 47
Recommended Party Size: 2
Takechi กัดฟัน
“สองอีกแล้ว…”
ไอลาลุกขึ้นจากเก้าอี้
ตุลาการตะโกน
“นั่งลง!”
เธอไม่สนใจ
เธอมอง Takechi
“ถ้าเจ้าไปคนเดียว”
“เจ้าจะชนะมันไม่ได้”
Takechi มองเธอ
“คุณรู้ได้ยังไง?”
เสียงคำรามดังสะเทือนลงมาจากชั้นบน
ไอลามองเพดาน
แล้วตอบด้วยน้ำเสียงสงบผิดกับสถานการณ์
“เพราะมารตัวนั้น…”
“เกิดจากสิ่งที่ข้าเองเคยเชื่อมาก่อน”
Takechi ชะงัก
ทันใดนั้น—
โซ่เหล็กที่แขวนอยู่ข้างกำแพงสั่นขึ้นเอง
แสงสีขาวบาง ๆ เริ่มลุกขึ้นรอบมือของไอลา
Insight เปิดข้อมูลขึ้นทีละบรรทัด
AWAKENING DETECTED
Individual: AYLA VAREN
Relevant Truth Compatibility: 87%
Potential Combat Compatibility: CONFIRMED
Takechi มองเธอ
จากนั้นมองเอเลน่า
“ผมต้องพาเธอไปด้วย”
“ไม่ได้”
เอเลน่าตอบทันที
“เธอเป็นนักโทษ”
เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง
แรงกระแทกจากด้านบนทำให้เพดานแตกร้าว
Takechi มองรอยแตก
แล้วหันกลับมาหาเอเลน่า
“งั้นตอนนี้คุณมีสองทาง”
เขาชี้ขึ้นด้านบน
“ทำตามกฎ”
แล้วชี้ไปที่ไอลา
“หรือช่วยคนสี่สิบเจ็ดคน”
เอเลน่านิ่ง
สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นครั้งแรก
เพราะไม่ว่าจะเลือกอะไร—
เธอก็กำลังจะต้องทำสิ่งที่ผิดจากหลักบางอย่างที่ตัวเองยึดถือ
หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นตรงหน้า Takechi
HIDDEN QUEST DETECTED
ชื่อเควส: เมื่อกฎกับความถูกต้องไม่ใช่สิ่งเดียวกัน
Objective:
ทำให้ผู้มีอำนาจเลือก
“สิ่งที่ถูกต้อง”
แม้มันขัดกับ
“สิ่งที่ถูกกำหนดไว้”
Reward: ???
Takechi มองเอเลน่า
เสียงกรีดร้องจากด้านบนดังขึ้นอีกครั้ง
เหลือเวลาให้ตัดสินใจไม่มากแล้ว
และคราวนี้—
คนที่ต้องผ่านเควส
ไม่ใช่เขา
จบตอนที่ 3